سیر تکاملی مدیریت محیط زیست

در سال۱۹۶۸، هیئت اعزامی کشور سوئد به سازمان ملل متحد را می توان به عنوان اولین ندای رسمی در مقام جلب توجه جهانی برای پیدا کردن راه حل مشکلات روز افزون محیط زیست بشمار آورد.

اولین کنفرانس سازمان ملل با عنوان “انسان و محیط زیست” با حضور ۱۲۰۰ نفر از ۱۱۳ کشور در سال ۱۹۷۲ در شهر استکهلم برگزار شد. در پایان این کنفرانس قطعنامه ای در ۲۶ اصل که مردم جهان را ترغیب و راهنمایی به حفظ و ارتقاء محیط زیست می کند صادر گردید. همچنین با تصویب بیانیه ای خط مشی رفتار زیست محیطی افراد و دولت ها تعیین شد (هروی، ۱۳۸۴).

درسال ۱۹۹۰ منشور “تجارت برای توسعه پایدار” توسط اتاق بازرگانی بین المللی[۱] تهیه شد. منشور تجارت برای توسعه پایدارشامل ۱۶ اصل برای مدیریت زیست محیطی است .

درآوریل ۱۹۹۲ موسسه استاندارد بریتانیا دومین استاندارد سیستم های مدیریت محیط زیست را با نام  BS7550که بر اساس مدل های استاندارد مدیریت و تضمین کیفیت ایزو۹۰۰۰ تهیه شده بود را ارائه کرد.

در ژوئن ۱۹۹۲ سازمان بین المللی استاندارد ایزو شروع به فعالیت جهت تدوین استاندارد های سیستم مدیریت زیست محیطی کرد در این راستا گروهی با عنوان سیج[۲] متشکل از نمایندگان ۲۰ کشور جهان، ۱۱ سازمان بین المللی و بیش از ۱۰۰ متخصص مدیریت در محیط زیست تشکیل شد. این گروه مسائلی مانند تشویق سازمانها برای فعالیت زیست محیطی، تقویت سازمانها جهت عملکرد زیست محیطی بهتر، بهبود مبادلات تجاری از طریق ایجاد استاندارد بین المللی و پیش بینی مشکلات استقرار سامانه سیستم مدیریت زیست محیطی[۳] را بررسی کردند. در نتیجه سازمان بین الملل استاندارد در سال ۱۹۹۲ کمیته فنی  TC207را جانشین گروه سیج به منظور تدوین استاندارد مدیریت زیست محیطی کرد. فعالیت کمیته  فنی ایزو منجر به انتشار استاندارد های بین المللی ایزو ۱۴۰۰۱، ایزو ۱۴۰۰۴، ایزو ۱۴۰۱۰، ایزو ۱۴۰۱۲ و ایزو ۱۴۰۴۰ گردید (شکاری، ۱۳۸۴).

      [۱] International Chamber of Commerce