تحلیلی بر تغییرات کاربری اراضی در شهرداریهای کلانشهر تبریز طرح تفصیلی جدید در …

نقش شغل در انتخاب مسکن
تاثیر صنایع در انتخاب مسکن
نزدیکی به اراضی کشاورزی در انتخاب مسکن
ارزش زمین و ساختمان
تأثیر نزدیکی به مرکز شهر در انتخاب مسکن
قیمت زمین در انتخاب مسکن
نقش نهادها و ادارن دولیت برارزش اراضی
دسترسی به مراکز تجاری در انتخاب مسکن
میزان سوخت
نقش مراکز فرهنگی(سینما، موزه و …) در انتخاب مسکن
میزان دسترسی به مراکز آموزشی درانتخاب مسکن
سطح تحصیلات افراد محله در اسکان
تأثیر سطح فرهنگ افراد محله در انتخاب مسکن
میزان دسترسی به کتابخانه ها
تأثیر پارک های محله ای بر انتخاب مسکن
میزان دسترسی به پارک ها
تأثیر شکل شهر
نقش محورهای ارتباطی براستقرار مراکز جمعیّتی
تأثیر نزدیکی به رودخانه در انتخاب مسکن
تأثیر ناهمواری های منطقه و شیب در انتخاب محل اسکان
تأثیر دره ها و تپه ها بر ساخت و ساز مسکونی
پیشگیری از سوانح و بلایا در ساخت وساز و انتخاب محل اسکان
تأثیر مزاحمت های ارتعاشی (صوتی و لرزشی) درانتخاب مسکن
عوامل مؤثر بر کاربری اراضی مسکونی
عوامل فرهنگی
عوامل اجتماعی
عوامل اقتصادی
عوامل محیطی
نمودار(۲-۱): درخت سلسله مراتبی عوامل موثر بر کاربری اراضی مسکونی
در آمد
هر فعالیّت در شهر، نیازمند مکان یا فضای خاصی است که می تواند در مختصّات یا قالب آن مکان یا فضا تحقّق عینی یابدو زمین مهمترین عامل شکل دهنده ی محیط کالبدی و بستر فعالیّتهای شهری است و همیشه به عنوان «اساسی برای شکل شهری» مورد توجه برنامه ریزان بوده است، به گونه ای که محققینی چون چاپین[۸] برنامه ریزی شهری را برنامه ریزی کاربری زمین شهر می دانند و بران مبنا برنامه ریزی کاربری زمین را علم تقسیم زمین و مکانی برای کاربردها و مصارف مختلف زندگی و وظیفه ی برنامه ریزان شهری را ارایه ی الگوهای بهینه ی مصرف مکان دانسته اند(چاپین، ۱۹۸۷: ۲).
طرح کاربری زمین شهری یکی از ابزارهای مهم برای دست یابی به اهداف کلان اجتماعی، اقتصاد و کالبدی است، که نه تنها اثراتی بسیار برسرمایه گذاری ها و تصمیمات عمومی می گذارد، بلکه نقش مهمّی در میزان رشد شهری و کیفیت محیط کالبدی شهر دارد(سعیدنیا، ۱۳۷۸: ۱۳).
در شهرسازی امروز جهان، برنامه ریزی کاربری زمین، یعنی چگونگی استفاده و توزیع و حفاظت اراضی همواره از محورهای اساسی شهر سازی ویکی از زمینه های دست یابی به توسعه ی پایدار شهری[۹] به شمار می رود. از دیدگاه توسعه ی پایدار شهری، برنامه ریزی کاربری زمین اهداف عمده ی زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی کالبدی- فضایی را شامل می شود.
اهداف کالبدی- فضایی کاربری زمین موارد عمده ی توزیع متعادل کاربری ها، جلوگیری از تداخل کاربری های ناسازگار، تدوین معیارها و استاندارهای مناسب کاربری تشویق ، تنوع و اختلاط کاربری ها، حفظ تناسب در توسعه ی عمودی و افقی و… را در بردارد(مهدیزاده، ۱۳۷۹: ۷۷).
۲-۱۰)کاربری زمین شهری
اصطلاح و مفهوم کاربری زمین، ابتدا در غرب به منظور نظارت دولت ها بر نحوه ی استفاده از زمین و حفظ حقوق مالکیت مطرح شد، ولی با گسترش شهرنشینی و تحوّل در برنامه ریزی شهری و منطقه ای، ابعاد و محتوای آن روز به روز وسیع تر شد(مهدیزاده، ۱۳۷۹: ۷۱). به گونه ای که امروزه کاربری زمین شهری در نظام های پیشرفته برنامه ریزی جهان، به لحاظ استفاده ی بهینه از زمین های شهری، جایگاه خاصّی در انواع طرح های شهری و منطقه ای یافته است(زیاری، ۱۳۸۱ ب: ۶۴).
گروهی، کاربری زمین را پیشنهادهای مختلف برای استفاده از سطح زمین دانسته اند و برخی دیگر آن را استفاده ای که توسط انسان از زمین می شود، تعریف کرده اند. گروهی دیگر نیز آن را فعالیّتهای انسان در زمین، که فعالیّت مستقیماً با زمین در ارتباط باشد، تعریف می کنند(بست، ۱۹۹۹: ۱۹).

برای دانلود متن کامل این فایل به سایت torsa.ir مراجعه نمایید.