پایان نامه اثربخشی آموزش راهبردهای نظم‌جویی فرآیندی هیجان بر پریشانی روان‌شناختی

 متن کامل پایان نامه مقطع کارشناسی ارشد رشته روانشناسی

دانشکده ی علوم تربیتی و روان شناسی

گروه آموزشی روانشناسی بالینی

پایان نامه جهت اخذ درجه ی کارشناسی ارشد رشته روان شناسی بالینی

عنوان:

اثربخشی آموزش راهبردهای نظم جویی فرآیندی هیجان بر پریشانی روان شناختی و ناگویی هیجانی بیماران مبتلا به اختلال های پوستی

آذر ۱۳۹۴

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده و استاد راهنما در سایت درج نمی شود

(در فایل دانلودی نام نویسنده و استاد راهنما موجود است)

تکه هایی از متن پایان نامه به عنوان نمونه :

(ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)

چکیده

اختلال در پوست که بزرگ­ترین عضو بدن است به صورت بیماری های مختلف پوستی تظاهر پیدا می کند. سیر بالینی طیف وسیعی از بیماری های پوستی ناشی از تعامل پیچیده و متقابل بین عوامل زیستی، روان پزشکی، روان شناختی و اجتماعی است که می توانند نقش مستعد کننده، تسریع کننده و ​​یا تداوم بخش برای اختلال پوستی بازی کنند. از یک سو، عوامل روان شناختی می توانند سبب پیشرفت بیماری های پوستی گردد و از سوی دیگر اختلال های روانی می تواند موجب بروز برخی بیماری های پوستی شوند. بیماری های پوستی همچون پسوریازیس و ویتیلیگو با پریشانی روان شناختی و ناگویی هیجانی قابل توجه و اختلال های همبود روان پزشکی همراه است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش نظم جویی فرآیندی هیجان در پریشانی روان شناختی و ناگویی هیجانی افراد مبتلا به بیماری های پوستی بود. به همین منظور، ۳ بیمار مبتلا به ویتیلیگو و ۳ بیمار مبتلا به پسوریازیس که با توجه به معیارهای ورود به پژوهش و به شیوه ی در دسترس انتخاب شدند، تحت آموزش راهبردهای نظم جویی فرآیندی هیجان  مبتنی بر مدل گروس به مدت ده جلسه قرار گرفتند. بیماران شش دفعه (یک بار خط پایه، چهار بار در طول درمان و یک بار پیگیری ۴۵ روزه پس از درمان) بوسیله ی مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-20) و مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس (DASS) مورد ارزیابی قرار گرفتند. پژوهش حاضر در چارچوب طرح تجربی تک آزمودنی A B بود. به منظور تحلیل داده ها از بازبینی نمودارها، شاخص های تغییر روند، شیب، میزان تغییرپذیری کوهن و افزون بر این به منظور تعیین معناداری بالینی از شاخص درصد بهبودی و اندازه اثر استفاده شد. نتایج نشان داد که هر چهار فرضیه پژوهش مورد تایید قرار گرفتند و آموزش نظم جویی فرآیندی هیجانی توانست پریشانی روان شناختی و ناگویی هیجانی را هم در بیماران مبتلا به ویتیلیگو و هم در بیماران مبتلا به پسوریازیس به طور معناداری کاهش دهد. بنابراین آموزش نظم جویی فرآیندی هیجان به بیماران پوستی با توجه به نقش عوامل هیجانی در روند بیماری های پوستی، به عنوان عوامل زمینه ساز، تشدید کننده و تسریع کننده مفید بوده و متعاقبا برنامه ریزی و آموزش آن به بیمار و اطرافیان وی برای مقابله با عوارض روحی و روانی بیماری کمک کننده خواهد بود. در مجموع، می توان از آموزش نظم جویی فرآیندی هیجانی به عنوان درمان کمکی، حمایتی و توانبخشی در کنار درمان های دارویی استفاده کرد.

کلیدواژه ها: نظم جویی فرآیندی هیجانی، پریشانی روان شناختی، ناگویی هیجانی، بیماری های پوستی

فهرست مطالب

فصل اول.. ۱

مقدمه. ۲

بیان مسئله. ۵

سوال های پژوهش….. ۱۲

فرضیه های پژوهش….. ۱۲

تعریف نظری و عملیاتی متغیرهای پژوهش….. ۱۳

آموزش راهبردهای نظم جویی فرآیندی هیجان۱۳

ناگویی هیجانی……. ۱۳

پریشانی روان شناختی. ۱۳

فصل دوم. ۱۵

بیماری های پوستی… ۱۶

بیماری پسوریازیس….. ۱۹

تاریخچه. ۱۹

شیوع.. ۲۰

عوامل ژنتیکی… ۲۱

سبب شناسی… ۲۳

سبب شناسی خودایمنی… ۲۳

عوامل خطر. ۲۵

عوامل خطر بیرونی… ۲۶

عوامل خطر سیستمی… ۲۶

ویژگی های بالینی… ۲۷

طبقه بندی بالینی… ۲۸

انواع غیر چرک دانه ای… ۲۸

انواع چرک دانه ای… ۲۹

آسیب شناسی… ۳۰

ضایعات کورکی… ۳۰

انواع دیگر پسوریازیس….. ۳۲

درمان.. ۳۲

درمان های موضعی… ۳۳

درمان های موضعی دیگر. ۳۵

نور (شیمی) درمانی… ۳۶

بیماری ویتیلیگو. ۳۸

شیوع.. ۳۹

تشخیص لوکودرم ها ۴۰

سبب شناسی… ۴۰

ژنتیک در ویتیلیگو. ۴۲

فرضیه های سبب شناسی برای ویتیلیگو. ۴۲

ویژگی های بالینی… ۴۴

اشکال بالینی… ۴۵

طبقه بندی بالینی ویتیلیگو. ۴۶

دوره ی بیماری… ۴۷

ویتیلیگو و بیماری های چشمی… ۴۸

اختلالات مرتبط… ۴۹

ویتیلیگو در کودکی… ۴۹

تشخیص افتراقی… ۵۰

درمان.. ۵۰

کورتیکواستروئیدها ۵۰

مهارکننده های کلسینورین موضعی… ۵۱

نوردرمانی… ۵۲

لیزر و دیگر ابزارهای نوری مرتبط… ۵۴

درمان های جراحی… ۵۵

درمان های ترکیبی… ۵۶

رنگ دانه سازی کوچک….. ۵۶

حمایت روان شناختی… ۵۷

بیماری های پوستی و عوامل روان شناختی… ۵۸

پریشانی روان شناختی… ۶۱

ناگویی هیجانی… ۶۶

مبانی نظری ناگویی هیجانی… ۶۷

سبب شناسی ناگویی هیجانی… ۶۹

پیشینه پژوهشی ناگویی هیجانی… ۷۴

مبانی هیجان.. ۷۶

تعریف نظم جویی هیجان.. ۷۸

مدل های نظم جویی هیجان.. ۸۱

در نظم جویی هیجان چه چیزی نظم جویی می شود؟. ۸۲

تفاوت های فردی در نظم جویی هیجان.. ۸۳

رویکردهای مداخله در مشکلات هیجانی از طریق آموزش نظم جویی هیجان.. ۸۴

اصلاح راهبردهای نظم جویی هیجان از طریق مدل گروس….. ۸۶

جمع بندی… ۹۶

فصل سوم. ۹۹

طرح پژوهش….. ۱۰۰

جامعه، نمونه و روش نمونه گیری… ۱۰۱

ابزارهای پژوهش….. ۱۰۲

مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو. ۱۰۲

مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس….. ۱۰۳

مصاحبه ی بالینی ساخت یافته برای اختلال های محور  Iدر DSMIV103

مقیاس افسردگی بک-نسخه دوم. ۱۰۴

مقیاس اضطراب بک….. ۱۰۵

معرفی شرکت کنندگان پژوهش….. ۱۰۵

بیماران مبتلا به ویتیلیگو. ۱۰۵

بیماران مبتلا به پسوریازیس….. ۱۰۶

روش اجرای پژوهش….. ۱۰۷

ساختار کلی درمان آموزش راهبردهای نظم جویی فرآیندی هیجان مبتنی بر مدل گروس….. ۱۰۸

روش تجزیه و تحلیل داده ها ۱۰۹

فصل چهارم. ۱۱۱

داده های توصیفی… ۱۱۲

فرضیه اول.. ۱۱۳

فرضیه دوم. ۱۱۶

فرضیه سوم. ۱۲۰

فرضیه چهارم. ۱۲۷

فصل پنجم.. ۱۳۷

فرضیه های پژوهش….. ۱۳۸

جمع بندی نهایی… ۱۴۷

محدویت های پژوهش….. ۱۴۸

پیشنهاد های پژوهشی… ۱۴۸

پیشنهاد های کاربردی… ۱۴۸

منابع.. ۱۳۷

پیوست ها ۱۶۵

مقدمه

پوست بزرگ­ترین عضو بدن است که همواره در معرض دید می باشد و ظاهر آن منعکس کننده سلامتی فرد است. پوست از سد های موثر در برابر تهاجم میکروارگانیسم ها و عوامل شیمیایی و زیستی می باشد (روک، ویلکینسون، چمپیون و بورتن، ۱۹۹۸). اختلال در این سد که به صورت بیماری های مختلف پوستی تظاهر پیدا می کند می تواند باعث درگیری فرد با میکرو ارگانیسم های مختلف و در نتیجه ابتلا به بیماری های گوناگون گردد (لیبویت و وینتریوب، ۱۹۹۶).

سیر بالینی طیف وسیعی از بیماری های پوستی ناشی از تعامل پیچیده و گاهی اوقات متقابل بین عوامل زیستی، روان پزشکی، روان شناختی و اجتماعی است که می توانند نقش مستعد کننده، تسریع کننده و ​​یا تداوم بخش برای اختلال پوستی بازی کنند (گوپتا و گوپتا، ۲۰۱۳). از یک سو، عوامل روان شناختی (نظیر تنش و احساسات منفی) می توانند سبب پیشرفت بیماری های پوستی (مانند خارش و ویتیلیگو) گردد و از سوی دیگر اختلال های روانی می تواند موجب بروز برخی بیماری های پوستی (نظیر پسوریازیس و درماتیت آتوپیک[۱]) شوند (مرکان و کیوان آلتونای، ۲۰۰۶؛ اربرک-اوزن، بیرول، بوراتاو و کوکاک، ۲۰۰۶).

برآورد شده که شیوع همبودی اختلال های روان پزشکی در بیماران سرپایی دچار اختلال های پوستی بین ۲۵٪ تا ۶۰٪ باشد (جافرانی، وندر استاپ، دومیت رسکو و هورنانگ، ۲۰۱۰؛ کورابل، دودک، جورک و ووجاس- پلک، ۲۰۰۸؛ پیکاردی، آبنی، ملچی، پودو و پاسکویینی، ۲۰۰۰؛ وزلی[۲]و لویز[۳]، ۱۹۸۹؛ به نقل از لورنس و اسمیت، ۲۰۰۹؛ گوپتا و گوپتا، ۲۰۰۳؛ به نقل از تیلور، بیولی و ملیدونیس، ۲۰۰۶). بیماری های پوست، به خصوص آن هایی که بیشتر رایج هستند، مانند پسوریازیس، درماتیت آتوپیک و طاسی منطقه ای، به طور گسترده ای با مسائل روانی مانند اختلال های خلقی و اضطرابی، به عنوان نتیجه ی خود بیماری پوستی همراه هستند (پیکاردی، پاسکویینی، آبنی، فاسون، مازوتی و فاوا، ۲۰۰۵؛ به نقل از اوریون و وولف، ۲۰۱۳).

بیماری های پوستی همچون پسوریازیس با پریشانی روان شناختی قابل توجه و اختلال های همبود روان پزشکی (پیکاردی، آمریو، بالیوا و همکاران، ۲۰۰۴؛ پیکاردی، آبنی، رنزی و همکاران، ۲۰۰۱؛ ریچاردز، فورچون، گریفیتس و ماین، ۲۰۰۱؛ پیکاردی، آبنی، ملچی، پودو و پاسکویینی، ۲۰۰۰؛ گینزبورگ، ۱۹۹۵؛ روت، کنت و العبادی، ۱۹۹۴) همراه است. اگر چه برآورد ها متغیرند، به طور کلی از هر چهار بیمار یکی از آن ها پریشانی روان شناختی قابل توجهی را تجربه می کند (پیکاردی، آبنی، ملچی و همکاران، ۲۰۰۰؛ به نقل از پیکاردی، مازوتی، گاتانو، کاتاروزا، بالیوا، ملچی، بیوندی و پاسکویینی، ۲۰۰۵).

پریشانی روان شناختی معمولا به عنوان حالت درد و رنج عاطفی (هیجانی) که مشخصه ی آن علائم افسردگی (مانند از دست دادن علاقه، غم، ناامیدی) و اضطراب (مثل بی قراری، احساس تنش) است تعریف می شود (دراپیو، مارکند و بیئولیو- پریوست، ۲۰۱۲؛ میروسکی و رز، ۲۰۰۲؛ ۲۰۰۳). پریشانی هیجانی یک وضعیت روانی منفی می باشد که در نتیجه ی شکست فرایندهای انطباقی و مقابله ای برای حفظ تعادل[۴] روان شناختی و فیزیولوژیک در ارگانیسم ایجاد می شود (کارستنز و موربرگ، ۲۰۰۰). شرایط پوستی قابل مشاهده، اغلب یک منبع نگرانی هیجانی برای بیماران هستند. بیماری های پوستی، به ویژه آن هایی که در صورت قرار گرفته اند مانند (آکنه[۵]، پسوریازیس، ویتیلیگو، و روزاسه[۶])، می توانند از لحاظ هیجانی و روان شناختی باعث بد شکلی شوند و احتمال بیشتری وجود دارد که افسردگی، اضطراب، کاهش عزت نفس و افکار خودکشی را تجربه کنند (فرید و وکسلر، ۲۰۰۶؛ آیر و باروز، ۲۰۰۶؛ دوون، اونیل و فلدمن، ۲۰۱۱).

در ادبیات پزشکی و همچنین در عمل روزانه، برخی از بیماری های رایج صورت تحت تاثیر و یا ناشی از عوامل هیجانی در نظر گرفته می شوند. نتایج بدست آمده از پژوهش های مختلف (فورچن، ریچاردز، گریفیتس و همکاران، ۲۰۰۵؛ پیکاردی، مازوتی، گاتانو، کاتاروزا، بالیوا، ملچی، بیوندی و پاسکویینی، ۲۰۰۵؛ پیکاردی، پاسکویینی، گاتاروزا و همکاران، ۲۰۰۳؛ پیکاردی، پاسکویینی، گاتاروزا، گاتانو، بالیوا، ملچی، تیاگو، کامایونی، آبنی و بیوندی، ۲۰۰۳؛ پیکاردی، پاسکویینی، کاتاروزا، گاتانو، ملچی، بالیوا، کامایونی، تیاگو، آبنی و بیوندی، ۲۰۰۳؛ پیکاردی، پاسکویینی، کاتاروزا، گاتانو، بالیوا، ملچی، پاپی، کامایونی، تیاگو، گوبلو و بیوندی، ۲۰۰۳) بیانگر حضور آلکسی تایمیا در افراد مبتلا به اختلال های پوستی بوده است. ناگویی هیجانی[۷]، به عنوان یک عامل خطر برای ظهور و بروز و نگهداری و حفظ پریشانی به نظر می رسد (کیولوویکا، آمریو و فول چری، ۲۰۱۴).

ناگویی هیجانی عبارت است از آشفتگی در کنش های عاطفی و شناختی، همراه با ناتوانی تبدیل انگیختگی عاطفی تجربه ها به احساسات و تخیل هایی که نماد و نشانه ی هیجان ها (سیفنوس، ۲۰۰۰). افراد دچار ناگویی هیجانی در بازشناسی، آشکارسازی، پردازش و تنظیم هیجان ها با دشواری هایی مواجهند. به طور کلی، ناگویی هیجانی به عنوان نقص در خود نظم جویی هیجان درنظر گرفته می شود (کریتلر، ۲۰۰۲)

حضور فرونشانی، بلوکه کردن آگاهی هیجانی، انکار و دشواری در برقراری ارتباطات هیجانی در بیماران مبتلا به پسوریازیس، نشان داد که مکانیسم های اختلال در نظم جویی هیجان با حضور بیماری های پوستی مرتبط اند (کیولوویکا، آمریو و فول چری، ۲۰۱۴). تقریباً حدود یک سوم بیماران درمانگاه های پوست، درجاتی از فاکتور های هیجانی را نشان می دهند (مرکان و کیوان آلتونای، ۲۰۰۶؛ میلارد، کاتریل، برنز، بریتنچ، کوکس و گریفیتس، ۲۰۰۴). هیجان و نظم جویی آن، یک مفهوم مرکزی در آسیب شناسی روانی و روان درمانی است و بدکاری نظم جویی هیجان، یکی از هسته های اساسی اختلال های مختلف روان شناختی و جسمانی می باشد. مطالعات نشان داده اند که نظم جویی موفق هیجان با برون داد های سلامت بالا همراه است (براکت و سالووی، ۲۰۰۴؛ جان و گروس، ۲۰۰۴). تنظیم هیجان بر فرآیندهای درونی و بیرونی پاسخ دهی در برابر مهار و نظارت، ارزیابی و تعدیل تعاملات هیجانی به ویژه خصایص زودگذر آنها برای به تحقق رسیدن اهداف مبتنی است (تامسون،۱۹۹۴).

در ادبیات پزشکی و همچنین در عمل روزانه، برخی از بیماری های رایج صورت تحت تاثیر و یا ناشی از عوامل هیجانی در نظر گرفته می شوند (اوریون و وولف، a2014). در دو دهه ی گذشته، تعداد فزاینده ای از مطالعات همه گیرشناختی[۸] و بالینی، وجود ارتباط معنادار بین استرس هیجانی، درگیری های روان شناختی و وجود تغییرات پوستی را پیشنهاد کرده اند. مطالعات منتشر شده از سال ۱۹۹۵، که جنبه های روانی اختلال پوستی را مورد توجه قرار داده اند، پیشنهاد کرده اند که عواقب ناشی از این بیماری ها برای بیماران و خانواده های آن ها می تواند قابل توجه باشد، در نتیجه نقش اثرات هیجانی را برجسته ساخته و مورد تاکید قرار دادند (کیولوویکا، آمریو و فول چری، ۲۰۱۴). در مطالعه ی آرندت، اسمیت و تاسک (۲۰۰۸) عنوان شد که کاستن از استر س ها و مسائل روان شناختی می تواند منجر به بهبود بیماری پوستی بیمار گردد.

از آن جایی که عوامل هیجانی نقش شروع کننده، تسریع کننده و تشدید کننده را در بیماری های پوستی بازی می کنند، به علاوه بیماری های پوستی به خصوص آن هایی که در صورت قرار می گیرند، یک منبع نگرانی هیجانی برای بیماران هستند و به دلیل شیوع بالای ناگویی هیجانی در این بیماران و این که پاسخ های هیجانی نامناسب منجر به پدیداری اشکال مختلف آسیب شناسی (به خصوص افسردگی و اضطراب) می شود، لذا آموزش و مداخله در زمینه ی نظم جویی هیجان می تواند در کاهش مشکلات بازشناسی، آشکارسازی، پردازش و تنظیم هیجانی برای کاهش طول مدت درمان، کاهش احتمال درمان ناقص، کاهش استفاده از خدمات بهداشتی و درمانی، کاهش عود مجدد، افزایش طول مدت و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال های پوستی موثر باشد. در گستره ی فعلی پژوهش های روان شناختی، تجارب هیجانی نقش محوری در تعیین واکنش های بهنجار و مرضی به خصوص در واکنش های زیستی دارند. همچنین در اختلال های روان تنی ردپای راهبردهای نظم جویی هیجان ناکارآمد در پژوهش های مختلف مورد واکای قرار گرفته است. پژوهش حاضر به لحاظ آموزش راهبردهای نظم جویی هیجان بر اساس دیدگاه گروس (۲۰۰۳) و مد نظر قرار دادن سازه های پریشانی روان شناختی و ناگویی هیجانی در اختلال های پوستی واجد ارزش های بنیادین و فراوانی قابل ملاحظه ای است.

بیان مسئله

پوست ایده آل به طور گسترده ای در ادبیات، شعر و متون کتاب مقدس و همچنین در تبلیغات، فیلم و تلویزیون ستایش  می شود (اوریون و ولف، a2014). پوست ما پوششی است (همانند یک کتاب) که ممکن است (به غلط توسط دیگران) قضاوت شود، بنابراین اغلب بیماری های پوست برای کسانی که به آن ها دچار می شوند بسیار ناتوان کننده هستند (لورنس- اسمیت، ۲۰۰۹).

بیماری های پوستی از زمان پیدایش بشر وجود داشته اند. این بیماری ها در سراسر جهان شایعند و می توانند با ناتوانی قابل ملاحظه ای همراه باشند که می توانند از طریق اثرات فردی، خانوادگی، اجتماعی و اقتصادی، بار اضافه ای بر افراد تحمیل کنند(کرول، بالک ریشنا، فلدمن و همکاران، ۲۰۰۵). از منظر تاریخچه ی بهداشت عمومی یا حتی بهتر است گفته شود بهداشت بین المللی، برخی از کشنده ترین اپیدمی ها نظیر اپیدمی های آبله و طاعون توسط عوامل عفونی ای ایجاد شدند که در آن ها پوست یکی از ارگان های اصلی درگیر بود. هر چند با وجود بهبود چشمگیر در زمینه ی تشخیص، پیشگیری و درمان بیماری های عفونی، اغلب بیماری های مذکور تهدید جدی برای سلامت جهانی به حساب نمی آیند، سایر بیماری های درماتولوژیک شامل بیماری هایی که توسط عوامل عفونی نو ظهور ایجاد شده اند نظیر زگیل های تناسلی و نیز بیماری های غیرعفونی نظیر آکنه و همچنین انواع درماتیت ها بسیار شایع هستند. درحقیقت، بیماری های پوستی، جزء شایع ترین بیماری ها در جوامع بشری محسوب می شوند که می توانند با ناتوانی قابل ملاحظه ای همراه باشند که از طریق اثرات فردی، خانوادگی، اجتماعی و اقتصادی، بار اضافه ای را بر افراد تحمیل کنند(کرول، بالک ریشنا، فلدمن و همکاران، ۲۰۰۵). طبق برخی آمار، در هر دوره ای از زمان، یک چهارم تا یک سوم افراد، مبتلا به حداقل یک بیماری پوستی هستند (بورنز و کوکس،۲۰۱۰). آکنه، ویتیلیگو و پسوریازیس مثال هایی از این درماتوز های شایع هستند (بورنز و کوکس، ۲۰۱۰؛ واکر و لویز-جونز، ۲۰۰۶؛ های، بندک و چن، ۲۰۰۶؛ کرول، بالک ریشنان و فلدمن، ۲۰۰۵؛ چن، بایومی و سون، ۲۰۰۴).

با توجه به اینکه تقریباً حدود یک سوم بیماران درمانگاه های پوست، درجاتی از فاکتور های هیجانی را نشان می دهند، رشته جدیدی به نام سایکودرماتولوژی[۹] به وجود آمده است (مرکان و کیوان آلتونای، ۲۰۰۶؛ میلارد، کاتریل، برنز، بریتنچ، کوکس و گریفیتس، ۲۰۰۴). طب پوستی روانی که گاهی اوقات به عنوان درمان روان شناختی اختلال های پوستی نیز شناخته می شود، بیماری های پوستی ای را که در حد فاصل روان پزشکی و درماتولوژی قرار دارند مد نظر قرار می دهد (جی، زاخاری، کوتن، کروشینسکی و کیمبال، ۲۰۱۳). به عبارت دیگر، سایکودرماتولوژی با بیماری های پوستی که توسط مشکلات روانی ایجاد شده و همچنین با مشکلات روانی برآمده از بیماری های پوستی سروکار دارد (اوریون و ولف، a2014).

در حقیقت لزوم ارتباط بین روان پزشکان و متخصصین بیماری های پوست در بسیاری از بیماران قبلاً تأیید شده است. این وابستگی بین دو رشته علمی، اولاً به قصد افزودن موفقیت درمان و حمایت روانی برای بیمارانی است که به صورت اولیه، بیماری روانی دارند و این مساله به شکل بیماری پوستی تظاهر کرده است (مانند بیماران هایپوکندریازیس که با زخم های دهانی راجعه و ضایعات پوستی مراجعه می کنند) و ثانیا شیوه ی بهتری برای پزشکان در درمان بیمارانی است که به مشکل اولیه ی بیماری پوست دچارند و مسأله ی ثانویه ی روانی بر آن افزوده شده است (مثل اختلال های اضطرابی و… در بیماران مبتلا به پسوریازیس) (مرکان و کیوان آلتونای، ۲۰۰۶؛ آتیلگان اوغلو، اوگوراد، اریکان و ارگان،۲۰۰۶؛ تورل ارمتکان، تیملتاش، دیویسی و همکاران،۲۰۰۶؛ میلارد، کاتریل، برنز، بریتنچ، کوکس و گریفیتس، ۲۰۰۴).

 ناآگاهی و مسایل روانی منجر به درمان ناقص بیماران مبتلا به اختلالات پوستی می شود (پوت، سامپاگنا و اونیس، ۲۰۰۷؛ برینو، وولتولینی، فیاچی و همکاران، ۲۰۰۶؛ لانگ، لانگ، گریلو و مارشمن، ۲۰۰۶؛ اشنایدر، دریش، هافت و همکاران، ۲۰۰۶؛ پاس اغلو، باوبیک، تاگسو و همکاران، ۲۰۰۶). به علاوه بعضی از بیماری های پوستی توسط فاکتور های روان تنی ایجاد و یا پیشرفت می کنند )نظیر پسوریازیس و نورو- درماتیت و هایپو هیدروز). اختلال های روانی ثانویه(همانند گوشه گیری و انزوای فردی به دلیل افسردگی) همراه با بیماری هایی نظیر ویتیلیگو و پسوریازیس و تب خال تناسلی و بهجت شناخته شده است(مرکان، کیوان آلتونای، ۲۰۰۶؛ اربرک-اوزن، بیرول، بوراتاو و کوکاک، ۲۰۰۶).

سه مقوله و گروه از بیماری های پوستیروانی (که شامل تعامل و تقاطع بین ذهن و پوست است) عبارتند از:

  1. اختلال های پوستی اولیه که بوسیله ی استرس تسریع یا تشدید شده (اختلال های روانی- فیزیولوژیکی) مانند پسوریازیس، اگزما، آلوپسی، آکنه، روزاسه، کهیر و بیماری های پوستی ارثی (به عنوان مثال ایکتیوزیس)
  2. بیماری ثانویه ی روان پزشکی ناشی از اختلال پوستی اولیه مانند افسردگی، هراس اجتماعی، اختلال تصویر تن و اضطراب که به طور ثانوی به سبب اختلال پوستی اولیه مزمن، ناتوان کننده، ناخوشایند و بدشکل بوجود می آیند.
  3. اختلال روان پزشکی اولیه؛ بیماری روانی است که آشکارا از طریق ضایعه ها یا اختلال های پوستی بوجود می آید، به عنوان مثال پاراسیتوسیز هذیانی، اضطراب بدشکلی، تریکوتیلومانیا، پوست رفتگی عصبی، اختلال وسواس فکری- عملی با شستن دست های مکرر و در نتیجه التهاب پوستی (تیلور، بیولی و ملیدونیس، ۲۰۰۶).

امروزه به خوبی به رسمیت شناخته شده است که سیر بالینی طیف وسیعی از بیماری های پوستی ناشی از تعامل پیچیده و گاهی اوقات متقابل بین عوامل بیولوژیکی، روان پزشکی، روان شناختی و اجتماعی است که می توانند نقش مستعد کننده، تسریع کننده و ​​یا تداوم بخش برای اختلال پوستی بازی کنند (مادولیکا، گوپتا، آدیتیا و گوپتا، ۲۰۱۳). برآورد شده که شیوع همبودی اختلالات روان پزشکی در بیماران سرپایی دچار اختلال های پوستی بین ۲۵٪ تا ۶۰٪ باشد (جافرانی، وندر استاپ، دومیت رسکو و هورنانگ، ۲۰۱۰؛ کورابل، دودک، جورک و ووجاس- پلک، ۲۰۰۸؛ پیکاردی، آبنی، ملچی، پودو و پاسکویینی، ۲۰۰۰؛ وزلی[۱۰]، لویز[۱۱]، ۱۹۸۹؛ به نقل از لورنس و اسمیت، ۲۰۰۹؛ گوپتا و گوپتا، ۲۰۰۳؛ به نقل از تیلور، بیولی و ملیدونیس، ۲۰۰۶). مطالعه ی اووای، آینا، اومولابی و اولومید (۲۰۰۷) در نیجریه نشان داد که سطح روانی در بیماران پوستی در مقایسه با افراد سالم به طور معنی داری پایین تر است. اشنایدر، دریش، هافت و همکاران (۲۰۰۶) پس از ارزیابی ۱۰۹ بیماری که با شکایت خارش به درمانگاه درماتولوژی مراجعه نموده بودند (بوسیله ی [۱۲]ICD-10)، در بیش از ۷۰٪ موارد اختلال های روانی تشخیص دادند.

همچنین، تجربه ی علائم شدید مخصوصا خارش، درد، احساس ناراحتی و به دنبال آن مشکلات روحی و روانی از جمله مواردی است که بیماران پوستی با آن دست به گریبان می باشند و بنابراین، جنبه های معمول زندگی تا فعالیت های اجتماعی، تفریحی و آموزشی ممکن است تحت تاثیر قرار بگیرند (فاینالی، ۲۰۰۴). وجود پریشانی روان شناختی در بیماران پوستی در بسیاری از پژوهش ها (پیکاردی، آمریو، بالیوا و همکاران، ۲۰۰۴؛ پیکاردی، آبنی، رنزی و همکاران، ۲۰۰۱؛ ریچاردز، فورچون، گریفیتس و ماین، ۲۰۰۱؛ پیکاردی، آبنی، ملچی، پودو و پاسکویینی، ۲۰۰۰؛ گینزبورگ، ۱۹۹۵؛ روت، کنت و العبادی، ۱۹۹۴) نشان داده شده است. مفهوم پریشانی، برچسب گسترده ای است که به دامنه ی متنوع و گوناگونی از حالات و پاسخ ها، به خصوص آن هایی که با افسردگی و اضطراب مرتبطند اطلاق می شود (دراپیو، مارچند، بیولیو- پریوست، ۲۰۱۱؛ پیتون، ۲۰۰۹؛ کوتو، دوراند، لویزل، گوولت و گائوتیئر، ۲۰۰۷). پریشانی به عنوان یک تجربه ی ناخوشایند از ماهیت عاطفی، روانی، اجتماعی و یا معنوی که با توانایی کنار آمدن با درمان تداخل می نماید” تعریف شده است که در طول یک پیوستار از احساسات طبیعی و رایج آسیب پذیری، غمگینی و ترس تا مسائلی که ناتوان کننده اند همچون افسردگی واقعی، اضطراب، وحشت و احساس انزوا و یا قرار گرفتن در یک بحران معنوی گسترش می یابد (شبکه ملی جامع سرطان، ۱۹۹۹).

این علائم همچنین می توانند با علائم جسمی (به عنوان مثال، بی خوابی، سردرد، کمبود انرژی) همراه شود (دراپیو، مارکند، بیئولیو- پریوست، ۲۰۱۲؛ کلینمن، ۱۹۹۱؛ کایرمایر، ۱۹۸۹). به عنوان یک ساختار و سازه، پریشانی هم با سلامت روانی پایین و هم با اختلال های روان شناختی بالینی مرتبط است (کارلیسلی و پارکر، ۲۰۱۴). پیشینه ی پژوهشی نشان می دهد که پریشانی روانی در قالب و شکل اضطراب، غمگینی، تحریک پذیری، خودآگاهی و آسیب پذیری هیجانی، قویا با عوارض جسمانی، کاهش کیفیت و طول مدت زندگی و افزایش استفاده از خدمات بهداشتی و درمانی (لیهی[۱۳]، ۲۰۰۹؛ به نقل از وینفیلد، گیل، تیلور و پیلکینگتون، ۲۰۱۲) و ناتوانی در مقابله موثر با عوامل استرس زا و پریشانی هیجانی (هورویتز، ۲۰۰۷؛ ریدنر، ۲۰۰۴) در ارتباط است.

ریچارد، فورچن، گریفیتس و ماین (۲۰۰۱؛ به نقل از فورچن، ریچاردز و گریفیتس، ۲۰۰۵) دریافتند که ۴۳٪ از مراجعه کنندگان به یک کلینیک عالی برای درمان پسوریازیس بر اساس مقیاس اضطراب بیمارستان و مقیاس افسردگی دارای اضطراب بودند. این سطح از بیماران از لحاظ آمار و ارقام بسیار بالاتر از ۲۰٪ بود که در سایر شرایط عمده پزشکی مزمن مانند سرطان گزارش شده است (پیکاردی، آبنی، رنزی و همکاران، ۲۰۰۱). در مطالعه ی کلت و گوک رودگر[۱۴] (۱۹۹۹؛ به نقل از اوریون و ولف، b2014)، سطح قابل توجهی از اضطراب در ۴۴٪ و افسردگی در ۱۸٪ از بیماران مبتلا مشاهده شد، به طوری که قابل مقایسه با اثرات روان شناختی و هیجانی ایجاد شده بوسیله ی ورم مفاصل، کمر درد، دیابت، صرع و آسم است (اوریون و وولف، b2014؛ مالن، نیوتن، کلاسن، استوارت-براون، ریان و فینالی، ۱۹۹۹؛ نیمر، کاپفر و گیلر، ۲۰۰۶؛ ). نتایج مطالعه نیمر، کاپفر و گیلر (۲۰۰۶) نیز نشان می دهد که پس از درمان، کاهش قابل توجهی در اضطراب این بیماران ایجاد می شود. نشان داده شده که عوامل روانی اجتماعی همچون استرس، در ارتباط با نیاز به مقابله با یک بیماری مزمن و بیماری پوستی بدشکل، حوادث استرس زای زندگی، ضربه ی روحی و روانی به عنوان تنش روانی، تاثیر مستقیمی بر عملکرد حائلی(مانع یا سدی) پوست و طیف گسترده ای از پارامترهای ایمنی دارند که می توانند به طور مستقیم روی بیماری پوستی تاثیر بگذارند (گوپتا و لونسون، ۲۰۱۱).

وقایع آسیب زا و تروماتیک زندگی که گاهی اوقات با اختلال در سیستم عصبی خود مختار و بیش برانگیختگی سیستم سمپاتیک همراه است، ممکن است نقش مستعدکننده، تسریع کننده و یا تداوم بخش در درماتوزهای برآمده از واکنش استرسی، از جمله پسوریازیس، درماتیت آتوپیک و کهیر ایدیوپاتیک[۱۵] بازی کند و نیز در بیماری زایی[۱۶] درماتوزهای ایجاد شده توسط خود فرد، که در آن بیماران بیش از اندازه ممکن است پوست خود را به منظور تنظیم هیجانات شان دستکاری کنند (به عنوان مثال در تریکوتیلومانیا، آکنه کندن پوست، درماتیت آرتفاکتا) (گوپتا و گوپتا، ۲۰۱۳).

مشکلات روانی مانند افسردگی و اضطراب در بیماری های جسمی شایع است (متچام، راینر، استیر و هوتوف، ۲۰۱۳؛ میشل، چن، بیهاتی، هالتون، گراسی، جانسون و همکاران، ۲۰۱۱؛ ریجندر، اهرت، ویبرآرسلاگ و لینژن، ۲۰۰۸) و با عوارض یا پیامد های جانبی همچون کیفیت زندگی پایین (استارک، اسمیت، ولیکووا، هووس و سلبی، ۲۰۰۲)، علائم جسمانی بیشتر (کیتون، لین و کروئنک، ۲۰۰۷)، کاهش پیروی از درمان (دی متئو، لیپر و کروگان، ۲۰۰۰)، افزایش مرگ و میر (بارث، شوماخر و هرمن- لینگن، ۲۰۰۴) و افزایش استفاده از خدمات (بولانگر، ژائو، بائو و روسل، ۲۰۰۹) همراه می شود. 

در مطالعه ی  چایچانا، موخرجی، آدوگوا و همکاران (۲۰۱۱) که بیماران با سطوح بالایی از پریشانی روان شناختی بهبودی کمتری می یابند و از شانس پایینی برای دستیابی به حداقل تفاوت بالینی مهم در نمرات بدست آمده در مقایسه با بیماران با آسیب شناسی مشابه دارند. همسو با پژوهش های اخیر، افراد با پریشانی روانی، بیشتر از نشانه های بیماری جسمی شکایت  می کنند و فراوانی بیماری های جسمی، پیش بینی کننده ی قدرتمند وقوع آسیب در کارکرد جسمی، روان شناختی و اجتماعی می باشد (ناکائو، یاماناکا و کوبوکی، ۲۰۰۲؛ چنگ، ژو و یه، ۲۰۰۱؛ مارچند و بلانس، ۲۰۱۰). بنابراین، کاهش افسردگی و اضطراب در افراد مبتلا به بیماری های جسمی ممکن است سبب بهبود علائم و نشانه های جسمانی شود. با این وجود، آماده سازی مداخلات موثر برای چنین مسائلی در جامعه ی بیماری های جسمانی، اغلب با فقدان تدارک متخصص بهداشت روان در محیط های مراقبت های بهداشتی فیزیکی (گاسک، ۲۰۰۵)، امتناع و بی میلی بسیاری از بیماران برای گرفتن و پایبندی به رژیم داروهای ضد افسردگی (پریست، ویز، رابرتس، رابرتس و تایلی، ۱۹۹۶) و عوامل مرتبط با بیماری همچون خستگی و ناتوانی جسمی که توانایی بیمار برای ملاقات های حضوری با متخصصین را کاهش می دهد (موهر، هارت، جولین، کات لج، هونوس- وب و ویلا، ۲۰۰۵) محدود می شود

مطالعه ی پیکاردی (۲۰۰۳) ارتباطی بین شروع ریزش مو و حوادث استرس زا در زندگی نیافت بلکه وی دریافت که بیماران دچار طاسی مو، دارای اجتناب بالاتر در روابط دلبستگی، آلکسی تایمیا/ ناگویی هیجانی بالا و حمایت اجتماعی ضعیف بودند. وی پیشنهاد می کند که هم دلبستگی اجتنابی و هم ناگویی هیجانی نشانگر نقایص در نظم جویی هیجانی است که می تواند با خود تنظیمی روان شناختی مختل مرتبط باشد که منجر به بیماری های روان تنی از طریق مکانیسم های غدد درون ریز عصبی- روانی یا ایمنی سازی روانی- عصبی حتی در غیاب استرس شود.

یکی از نشانگان شناخته شده در زمینه ی نارسایی هیجانی، ناگویی هیجانی است. ناگویی هیجانی عبارت است از آشفتگی در کنش های عاطفی و شناختی، همراه با ناتوانی تبدیل انگیختگی عاطفی تجربه ها به احساسات و تخیل هایی که نماد و نشانه ی هیجان ها. از ویژگی های ناگویی هیجانی می توان به توصیف مداوم نشانه های جسمی به جای هیجان ها، گفتار و افکار عینی وابسته به وقایع بیرونی، همچنین فقر و محدودیت زندگی تخیلی اشاره کرد (سیفنوس، ۲۰۰۰). افراد دچار ناگویی هیجانی در بازشناسی، آشکارسازی، پردازش و تنظیم هیجان ها با دشواری هایی مواجهند. ناگویی هیجانی درکل به عنوان نقص در خود تنظیم گری هیجانی درنظر گرفته می شود  (کریتلر، ۲۰۰۲)

نتایج بدست آمده از پژوهش های مختلف (فورچن، ریچاردز، گریفیتس و همکاران، ۲۰۰۵؛ پیکاردی، مازوتی، گاتانو، کاتاروزا، بالیوا، ملچی، بیوندی و پاسکویینی، ۲۰۰۵؛ پیکاردی، پاسکویینی، گاتاروزا و همکاران، ۲۰۰۳؛ پیکاردی، پاسکویینی، گاتاروزا، گاتانو، بالیوا، ملچی، تیاگو، کامایونی، آبنی و بیوندی، ۲۰۰۳؛ پیکاردی، پاسکویینی، کاتاروزا، گاتانو، ملچی، بالیوا، کامایونی، تیاگو، آبنی و بیوندی، ۲۰۰۳؛ پیکاردی، پاسکویینی، کاتاروزا، گاتانو، بالیوا، ملچی، پاپی، کامایونی، تیاگو، گوبلو و بیوندی، ۲۰۰۳) بیانگر حضور آلکسی تایمیا در افراد مبتلا به اختلال های پوستی بوده است.

در پژوهش های مختلف (تیلور[۱۷]، ۱۹۸۴؛ به نقل از مارگالیت، بن هر، بریل، وانتین، ۲۰۱۴؛ فورچن، ریچاردز، گریفیتس و همکاران، ۲۰۰۲؛ پیکاردی، پاسکویینی، گاتاروزا و همکاران، ۲۰۰۳؛ ریچاردز، فورچن، گریفیتس و ماین، ۲۰۰۵) اشاره شده است افراد مبتلا به آلکسی تایمیا به این دلیل که مشکلات شناسایی احساسات، دشواری در توصیف احساسات فردی، فقر زندگی خیالی و اشتغال ذهنی بیش از حد با علائم فیزیکی و حوادث خارجی دارند، ممکن است تنظیم هیجانی ضعیف شان منجر به تاثیر تمایز نیافته و آسیب شناسی فیزیکی احتمالی شود.

در ادبیات پژوهشی، آلکسی تایمیا/ ناگویی هیجانی، به عنوان یک عامل خطر برای ظهور و بروز و نگهداری و حفظ پریشانی به نظر می رسد (کیولوویکا، آمریو و فول چری، ۲۰۱۴). هیجان و نظم جویی آن، یک مفهوم مرکزی در آسیب شناسی روانی و روان درمانی است و بدکاری نظم جویی هیجان، یکی از هسته های اساسی اختلال های مختلف روان شناختی و جسمانی می باشد. مطالعات نشان داده اند که نظم جویی موفق هیجان با برون داد های سلامت بالا همراه است (براکت و سالووی، ۲۰۰۴؛ جان و گروس، ۲۰۰۴). تنظیم هیجان بر فرآیندهای درونی و بیرونی پاسخ دهی در برابر مهار و نظارت، ارزیابی و تعدیل تعاملات هیجانی به ویژه خصایص زودگذر آنها برای به تحقق رسیدن اهداف مبتنی است (تامسون،۱۹۹۴).

نظریه های کارکردی معاصر بر نقش مهمی که هیجان ها در پاسخ دهی رفتاری، تصمیم گیری، ارتقاء حافظه برای رویداد های مهم و تسهیل تعاملات بین فردی تاکید دارند. از سوی دیگر، تجارب هیجانی ممکن است آسیب زا نیز باشند. پاسخ های هیجانی نامناسب می توانند باعث پدیداری اشکال مختلف آسیب شناسی روانی (کمپبل-سیلس و بارلو، ۲۰۰۷؛ لینهان[۱۸]، ۲۰۰۷؛ به نقل از گروس و تامپسون، ۲۰۱۳)، مشکلات اجتماعی (شیور و میکولینسر[۱۹]، ۲۰۰۷؛ رانیک، بارت و ساووی[۲۰]، ۲۰۰۷؛ آیزنیرگ، هوفر و واگان[۲۱]، ۲۰۰۷؛ به نقل از گروس و تامپسون، ۲۰۱۳) و حتی بیماری های جسمانی شوند (ساپلوسکی[۲۲]، ۲۰۰۷؛ به نقل از گروس و تامپسون، ۲۰۱۳). پژوهش ها نشان داده اند شخصی که قادر به مدیریت پاسخ های هیجانی اش به حوادث روزمره نباشد، دوره های طولانی و سختی از اختلال هایی همچون افسردگی و اضطراب را تجربه می کند (منین[۲۳]، هالووی[۲۴]، فرسکو[۲۵] و مور[۲۶]، ۲۰۰۷؛ به نقل از آلدائو و نولی- هوکسما، ۲۰۱۰). بنابراین مسائل مهمی تحت تاثیر تنظیم موفق هیجان قرار دارد.

در پژوهش های مختلف (تیلور[۲۷]، ۱۹۸۴؛ به نقل از مارگالیت، بن هر، بریل، وانتین، ۲۰۱۴؛ فورچن، ریچاردز، گریفیتس و همکاران، ۲۰۰۲؛ پیکاردی، پاسکویینی، گاتاروزا و همکاران، ۲۰۰۳؛ ریچاردز، فورچن، گریفیتس و ماین، ۲۰۰۵) اشاره شده است افراد مبتلا به آلکسی تایمیا به این دلیل که مشکلات شناسایی احساسات، دشواری در توصیف احساسات فردی، فقر زندگی خیالی و اشتغال ذهنی بیش از حد با علائم فیزیکی و حوادث خارجی دارند، ممکن است تنظیم هیجانی ضعیف شان منجر به تاثیر تمایز نیافته و آسیب شناسی فیزیکی احتمالی شود.

پوست، از آغاز رشد اوایل کودکی نقش مهمی در تنظیم هیجانی بازی می کند. نشان داده شده است که تحریک لمسی کافی در دوران کودکی متشکل از نگهداری ایمن و تجارب آرامش بخش فراهم شده توسط مادر تغییرات هورمونی را تحریک می کند که در پاسخ به استرس مهم اند (اسکر، ۲۰۰۳؛ به نقل از کیولوویکا، آمریو و فول چری، ۲۰۱۴).  اختلال پوستی اولیه می تواند بوسیله ی استرس هیجانی تسریع یابد و تشدید شود (گاهی اوقات “اختلالات روانی- فیزیولوژیکی” نامیده می شوند). میزان تاثیر عوامل هیجانی در افراد بیمار متغیر است. تحقیقات در این زمینه معمولا با بهره گرفتن از اصطلاح “استرس به عنوان خلاصه ای برای رویدادهای منفی زندگی” صورت می گیرد اما همچنین می تواند به میزانی که این اختلال خود باعث ناراحتی و پریشانی ثانویه، اضطراب و افسردگی می شود نیز اشاره کند (تیلور، بیولی و ملیدونیس، ۲۰۰۶).

مطالعه ی فرید، فریدمن، پارادیس[۲۸] و همکاران (۱۹۹۵؛ به نقل از فورچن، ریچاردز و گریفیتس، ۲۰۰۵) نشان می دهد که به سادگی با شرایط تشخیص داده شده پیامد های هیجانی قابل توجهی در بیماران ادامه پیدا می کنند. همچنین مطالعه ی گوپتا، گوپتا و واتیل (۱۹۹۶؛ به نقل از فورچن، ریچاردز و گریفیتس، ۲۰۰۵) نشان داد که شروع پسوریازیس قبل از ۴۰ سالگی- زمانی که شخصیت در حال ساخته شدن و پی ریزی است- ممکن است به تنظیم هیجانی ضعیف تر همراه با اثرات همزمان بر توانایی بیماران در مقابله با استرس منجر شود.

تعداد صفحه :۲۰۳

قیمت :۳۷۵۰۰ تومان

بلافاصله پس از پرداخت ، لینک دانلود فایل در اختیار شما قرار می گیرد

و در ضمن فایل خریداری شده به ایمیل شما ارسال می شود.