تنها تو یه تحقیق رفتارای خودآسیب رسانی در نوجوانان دختر تهران بررسی شده بود. یافته ها نشون داد در نمونه ۳۵۰ نفری دختران دوم و سوم دبیرستان، گسترش یه ساله رفتارای خودآسیبی، شامل بریدن، سوزوندن، کتک زدن خود، کوبیدن سر به دیوار، فرو کردن سوزن در بدن، حکاکی روی بدن و زخم کردن پوست، ۱۷ درصد بود و ۱۱ درصد اونا بیشتر از یه بار در سال مرتکب این رفتارها شده بودن. در این تحقیق، احساس تنهایی و دلبستگی ناایمن پیش بینی کننده­های رفتارای خودآسیب­رسان بودن (پیوسته گر،۱۳۹۲). در چار تحقیق، موضوع خودکشی نوجوانان بررسی شده (همتی، علم اموز، پناغی،۱۳۸۱، محمد­خانی، ۱۳۸۱،محرابی، شیخ، ۱۳۹۲ ،نجفی، احمدی جویباری، مرادی نظر، ایزدی،۱۳۹۱). در نوجوانان ایلامی، گسترش افکار شدید خودکشی ۴/۲۱ درصد و زیادی سابقه اقدام به خودکشی ۷ درصد گزارش شده (همتی، دانش آموز،پناغی،۱۳۸۱)، در حالی که گسترش افکار خودکشی در دختران مناطق پرخطر خودکشی در ایران، شامل کرمانشاه، ایلام و همدان، ۷ درصد و گسترش اقدام به خودکشی در این مناطق ۵ درصد محاسبه شده (محمد­خانی، ۱۳۸۱). عوامل خطری که در تحقیق­های مربوط به خودکشی نوجوانان در ایران شناسایی شده عبارتند از: سابقه مشکل های روانپزشکی، داشتن سابقه اقدام به خودکشی در بستگان، از دست دادن افراد محبوب در زندگی، شروع زودهنگام رابطه با جنس مخالف، مشکلات تحصیلی، ترک تحصیل و اختلاف خانوادگی.

  1. ۱٫ functional analysis of behavior
  2. ۲٫ experiential avoidance